Mijn eerste motorfiets was een Suzuki GSXR0750R uit 1988, dat was best wel een "dikke fiets" als 1e motor om mee op straat te rijden. Hiermee deed ik dus mijn eerste ervaringen op. Al vrij snel hierna moest deze het veld ruimen voor een Honda cbr 600f2 waarmee ik veel makkelijker enigszins kon leren sturen.
Al snel wekte het World Superbike kampioenschap mijn interesse en wilde ik dit wel eens in het echt aanschouwen. Dus was het plan om eens naar het TT-circuit van Assen te gaan.
Al direct bij het eerste bezoek aan dit event op het TT-circuit van Assen in 1998 was ik onder de indruk van de snelheid en het geluid met name van donderende Ducati's tussen al die schreeuwende en jankende 4 cilinders. Carl Fogarty was DE coureur op Ducati die voor de zoveelste keer op Assen won. Ik zat op de tribune tussen de Engelse fans van hem en de emotie sloeg toe... Geweldig vond ik dat, hierdoor begon mijn passie en liefde voor Ducati te groeien en dus moest de Honda al snel ruimte maken voor een Duc. Dus reed ik met de Honda naar Star Twin, Ducati dealer, wist ik veel... Daar aangekomen vroeg ik of ik mijn Honda kon inruilen tegen een Ducati en weet je wat ze zeiden? Zie je het kanaal aan de overkant? Nou flikker daar dat ding van je maar in!
Daarna ging ik bij hun voor de 1e keer een proefrit maken op een Ducati 748s... Nadat deze 3x afsloeg bij het wegrijden en ik mijn 1e Ducati-meters reed, werd ik overdonderd door het schrapende geluid alsof er geen olie in het motorblok zat, trillende spiegels waar je niets in zag, en een motorblok waar je geen 40 km per uur in de 5e versnelling mee kon tuffen zoals bij de Honda, NEE! Dit was emotie, ik reed met een motorBLOK!! Dit gepaard met trillingen en dan dat geluid offf en ik moest echt werken op deze motor die geen krimp gaf, het voelde als een stijve plank...
Ik ben toen tijdens die proefrit van schrik op een rustig landweggetje gestopt en ben in het gras gaan zitten kijkend naar de Ducati met bonkend hart en waterige oogjes... Compleet verliefd was ik en besmet met het Italiaanse virus en niet wetende wat nog komen zou...
Ik ruilde dus de Honda in voor een Ducati 900ss van 1991, hiermee heb ik veel tochten en vakanties gereden. Met name naar Zwitserland passen en heel veel bochten rijden, hier heb ik heel erg veel van geleerd. Hierna kocht ik mijn droombike, een Fogarty Ducati 916sps uit 1998 en terwijl mijn motor-vriendjes toen al grapten jij gaat straks racen, wist ik toen nog niet wat komen zou...
Na een aantal circuitdagen wist ik het, ik ging een licentiecursus volgen om mee te kunnen doen aan de Ducati Clubraces in 2007. Wat een wereld, wat een evenement en wat is het gaaf om de competitie aan te gaan. In dit weekend reed ik mijn 1e race en belandde in mijn klasse direct op het podium. Daarna reed ik een aantal jaren Ducati clubraces en in 2009 deed ik mee met de Ducati 3D Cup met een aantal races internationaal totdat het geld op was en de motor er geen zin meer in had...
Na een paar jaren zonder budget liet ik mijn Ducati weer opknappen en ging hiermee in 2013 op vakantie naar Italië, Meerdere dagen achter elkaar door de Dolomieten rijden wat een superervaring! Dit beviel mij zo goed dat ik meerdere malen als een soort instructeur fungeerde en iedereen die wat hulp met het sturen wilde mee op sleeptouw nam om hun rij niveau te upgraden, leuk leerzaam en plezier hebben tijdens het rijden.
Hierna besloot ik dat jaar om toch weer een circuitdag op het TT-circuit van Assen te gaan rijden en kwamen de traantjes weer van emotie omhoog, dit is mijn passie hier moet ik iets mee gaan doen! Vanaf 2014-2017 hebben we met het Honeybee-racingteam deelgenomen aan de OW Sportcup 1000 klasse door meerdrere wedstrijden mee te doen Wat ik ook erg leuk vond was om mijn kennis en ervaring over te dragen op andere rijders, hun “problemen met het rijden” aan te horen en te vertalen in praktische tips & tricks en te zien dat ze hiermee hun rijvaardigheid konden verbeteren. Ik wist het zeker, ik wil meer dit is mijn passie!
Inmiddels heb ik nu een aantal jaren deelgenomen aan het Nederlands Kampioenschap Open Wegrace-cup en heb mij stukje bij beetje weten te verbeteren.
In 2017 heb ik na een vol raceseizoen de 2e plek in de Sportcup 1000 klasse weten te behalen en in 2018 heb ik het wat rustiger aan gedaan en bij RSZ Motorsport en de Zomeravond competitie een aantal races gereden.
In november/december 2018 heb ik de Speedweek in Spanje, georganiseerd door Wilco Zeelenberg gevolgd, daar heb ik erg veel tips en tricks geleerd. Ook hier werden er goede instructeurs ingezet, iets wat ik zelf ook erg leuk vind om te doen.
2019 bestond uit een aantal ZAC-races en in 2020 mocht er eerst helemaal niet geraced worden door "Corona" dus ben ik met een vriendengroep lekker meerdere dagen gaan circuit rijden in Nederland, België en Frankrijk. Tijdens deze dagen heb ik veel mede rijders kunnen ondersteunen en (verder) helpen met hun rijvaardigheid. Dit was erg leuk en gezellig en gaf mij veel voldoening maar daarnaast miste ik toch het racen in competitieverband... Ik miste de druk, de adrenaline en het competitie-element.
In 2021 hebben we besloten om een nieuwere racemotor aan te schaffen. Het Italiaanse virus bleef intact en moest natuurlijk blijven en de keuze viel op Aprilia RSV4 met tegelijkertijd een nieuwe sponsor Roké Motorsuit Mijdrecht die voor het onderhoud ging zorgen. Met een vriendengroep zijn we toen naar het Spaanse Alcarras-circuit geweest om daar 3 dagen te racen en hebben we een heerlijke tijd en reis beleefd.
In 2022 hebben we in Spanje een voorjaarstraining gedaan op het Spaanse circuit Andalucia, dit was leuk, zinvol en leerzaam. Ook hier kreeg ik de gelegenheid om mijn kennis en ervaring te delen met beginnende rijders door hun voor te rijden en te helpen hun rijvaardigheid naar een hoger peil te tillen, heerlijk om te zien dat andere mede motorrijders nog enthousiaster worden. Verder hebben we aan diverse races deelgenomen van de Zomer Avondcompetitie en hier en daar een circuit dag gedaan.
Ook in 2023 zijn we naar Spanje geweest op het circuit Almeria en hebben hier weer vol van genoten. “Vriendjes worden met de Aprilia” heeft wel de nodige tijd in beslag genomen.
In 2023 hebben we wederom deelgenomen aan de ZAC races en ook aan een endurance-race. Erg leuk om in echt teamverband weer de strijd aan te gaan met 56 teams in totaal!
2024 is ook een mooi jaar geweest waarbij we weer terug naar de IDC organisatie zijn gegaan wat ons erg goed beviel. Dit was voor ons weer thuiskomen omdat we erg veel mensen kennen in het racewereldje. Daarnaast hebben we met een vriendenclub met Aprilia-rijders deelgenomen aan de Ducati Clubraces op het TT-circuit te Assen.
2025 stond ook weer op de kalender als race jaar bij het IDC!
We hadden besloten om de 1e wedstrijd in de Prosport 1000 klasse niet deel te nemen vanwege de vaak slechte weersomstandigheden in april (nog te koud).
We hadden de winter van 2024/25 niet getraind dus mijn eerste echte weekend was het eerste weekend van mei in 2025, waarbij circuit Oschersleben op de agenda stond. Hiervoor waren we op donderdag al op tijd vertrokken om zodoende op de vrijdag wat meters te maken en deel te nemen aan de endurance training op dit circuit. Helaas waren er hierbij veel ongeregeldheden en tenslotte heel veel regenbuien, waardoor we besloten hier niet verder aan deel te nemen.
Dus werd het zaterdags kwalificeren en zondags 2 races rijden. Het was wel weer even wennen voor mij en de zaterdag verliep redelijk, alleen was ik nog niet tevreden met mijn rondetijden waardoor ik bijna achteraan op de startgrid stond.
Zondags eerst een korte warming up en toen race 1…
Mijn start was redelijk en ik begon meer zelfvertrouwen te krijgen maar naar zo’n 4 rondes ging het mis… In bocht 2 waarbij de lijn met de 1000cc motor naar buiten loopt en daarna weer naar binnen, kwam een andere rijder van de 600cc klasse mij aan de binnenkant voorbij, omdat ik dit niet kon zien en hij mij wel remde hij op het moment dat ik naar de binnenkant stuurde, en hij remde zijn motor onderuit waardoor ik zijn motor vol op mij kreeg en we beiden in de grindbak belandden……
Toen ik overeind krabbelde uit de grindbak wist ik al snel dat mijn rechterhand/pols niet goed bewoog……….Wat er hierna allemaal gebeurde was een aaneenschakeling van ambulance – medische onderzoeken - ziekenhuis en onderarm in het gips – gebroken pols.
Een lang verhaal kort – einde raceseizoen 2025 heel veel revalidatie – 2 operaties en nu ik dit schrijf (december 2025) nog steeds een traject van krachttraining waarbij de beweeglijkheid redelijk OK is geworden.
Kortom tijd voor bezinning en herstel!